“En Son En Kalın Odunu Yakarsın”

Aralık 4, 2009

Son iki yazıdır, önceden söylenmiş sözlere aracı oluyoruz. Bu sefer de harfler Oruç Aruoba‘nın ellerinden süzülüp, birleşip yanyana dizilerek gelecek. Bilenler bilir, kendisinin Metis yayınlarında bir kolleksiyon olarak yayınlanan bir seri kitabı vardır, okur okumaz bilgelik denen şeyin o öz sadeliğini hissedersiniz.
Geçenlerde bu seriden bizde olmayan (hem de imzalı) bir tanesine İlknur’la Memo’nun evinde rastladık. Dışarıda ocağın başındaydık, şöyle bir kaç çıra yaktıktan sonra koca bir kütük koymuştu Memo. Sakince sayfalarını çevirdik kitabın. İlk bölümü “Ateş Yakana Kılavuz” diye başlıyordu ve ilk tümcesi şuydu: “En son en kalın odunu yakarsın”.
Oracıkta, baştan sona okuduk, hayranlıkla, saygıyla. Ateşi anlamış usta…
Şimdi burada, bu yazıyı yazarken sağ yanımızda yana duran ateşin her sönüşünde ve o korların üzerine ince ince kırdığımız dal uçlarını, üzerine orta boyları sonra kalınları koyduğumuzda hep o satırları anıyoruz.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: