Çiçekçi Bayındır, Zanaatkar Tire

Şubat 27, 2010

Geçtiğimiz Salı ve Çarşamba günlerini biraz daha kuzeyde, İzmir’in güney doğusunda, Küçük Menderes nehrinin hemen iki yanından gökyüzüne doğru uzanan dağların birinde, bir dağ köyünde geçirmiştik, Permakültür’e Giriş kitabımızla ilgili son okumalar yaparak. 2 gün göz açıp kapayana kadar geçip, dönüş için yola düştüğümüzde ise bir çiçek cennetinden geçmekte olduğumuzu farkediverdik; İzmir’in ilçelerinden Bayındır, meğerse bir çiçek üretim merkeziymiş.
Tam da bahar öncesi, her türlü ekim dikim zamanı için daha uygun bir vakit olamaz! Hemen daldık seralara. İlk uğradığımız serada şakayık ve nergislere ağırlıktaydı, bir de etrafta dolanan “Çakır” adında parlak gözlü bir yavru köpecik vardı. Veledi uzun uzun sevdik, şakayıkların da kırmızılarından 10 tane, verandanın hemen önündeki alana dikmek için seçtik.
Ve bir başka seradan da bu güzelim lalelerden aldık. Bir başkasından sarmaşık, öbüründen küpe çiçeği, bir diğerinden yasemin… Neyse ki bir noktada durduk. Şimdi hepsini yerlerine dikeceğimiz zamanı sabırla bekliyoruz; hele şu son yağmurlar da bir bitsin..

Bu yazıyı bitirmeden önce bahsetmek istediğimiz bir yer daha var; Tire. Yine İzmir’in bir ilçesi, köklü bir zanaat geçmişi var, özellikle keçe ustalığıyla biliniyor. Zanaatkarların olduğu eski çarşıda biz bir ustaya rastladık, renk renk urganlardan at, eşek ve develer için sürümler yapan. Bu fotoğrafta elinde tuttuğu aslında bir deve ağızlığı! Biz çiçek saksılarını içerideki pencerelerin önüne asmak istediğimizde kullanabileceğimizi düşünerek birkaç tane aldık. Şimdi duvarda asılı duruyor ve her baktığımızda bu ustanın zanaatinin biricikliğine, renkliliğine, şahaneliğine şaşıp kalıyoruz..

Reklamlar

3 Responses to “Çiçekçi Bayındır, Zanaatkar Tire”

  1. Cevat Says:

    Umarım yakında bu tür el sanatlarını kaybetmeyiz. Geçenlerde yurtdışından gelen misafirlerimizden biri bakır tepsi almak istedi ve onu bakırcılara götürdük. Ama maalesef artık bakırcılar çarşısı veya caddesinde bakırcı kalmamıştı. El yapımı bir tepsi bulduk daha çok fabrikasyon tipte şeyler satan bir dükkanda ama onu da satmadılar. Maalesef artık insanlar çocuklarınının bu tür meslekleri yapmasını istemiyorlar ve birer birer kayboluyor bu yerel saanat/meslekler. Selamlar

  2. nalan cantav Says:

    el emekleri bize ulaşamadıkları, biz de tembellik edip en kolayda ulaşabildiklerimizi satın aldıkça böyle gidecek gibi. ne yazık.


  3. Güzel bir yazı olmuş teşekkürler…


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: